فصل 14 موازنهء فقر و غنا شكى نيست كه فقر با صبر و قناعت و خرسندى و به قصد آسودگى خاطر از غناى با حرص و بخل و امساك برتر است ، چنان كه بىترديد غناى با انفاق و به قصد مدد گرفتن براى عبادت و كمك به بندگان خدا از فقر با حرص و ناخرسندى و جزع بهتر است ، آنچه مورد ترديد است ترجيح بين فقر و غنا در دو موضع است : اول - در ترجيح بين فقر با صبر و قناعت ، و غناى همراه با انفاق و قصد كمك گرفتن براى عبادت : بعضى اول را برتر مىدانند به دليل اين روايت كه : « رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم به اصحاب خود فرمود : » كداميك از مردم بهترند ؟ گفتند : مالدارى كه حقّ خداى تعالى را از مال خود بپردازد ، فرمود : اين خوب مردى است ولى مراد من او نيست . گفتند : يا رسول اللَّه پس بهترين مردم كيست ؟ فرمود : فقيرى كه حاصل كوشش خود را عطا كند « . و نيز روايت است كه : » فقرا نماينده اى نزد رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرستادند ، وى آمد و عرض كرد : من فرستادهء فقيرانم به نزد شما ، فرمود : مرحبا به تو و به كسانى كه از نزد ايشان آمده اى ، از نزد كسانى آمده اى كه آنان را دوست دارم ، عرض كرد : فقرا مىگويند اغنيا به بهشت مىروند زيرا حج مىكنند و ما قدرت نداريم ، و عمره مىگزارند و ما نمىتوانيم ، و چون بيمار شوند زيادتى اموال خود را انفاق و ذخيرهء آخرت مىكنند ، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : از من به فقرا